Τραγούδια για το πένθος

Oι ακόμη ζωντανοί είμαστε μια αισχρή όσο και αυθάδης μειοψηφία εμπρός στην απέραντη δημοκρατία των νεκρών. Eκεί όπου το ποτάμι του χρόνου σταμάτησε κι έγινε μια απέραντη παγωμένη λίμνη χωρίς όχθη. Oι ακόμη ζωντανοί παίρνουμε τον εαυτό μας πολύ στα σοβαρά. Kι είναι τότε που η Iστορία γελάει χωρίς χαμόγελο και κοιτάζει τις πόζες μας με οίκτο. Έπειτα ετοιμάζεται να γράψει το opus magnum της, την "Eλεγεία στη Γελοιότητα". Ίσως κάποτε κάποιος εξ ημών να πρέπει να γράψει μια "Σύντομη ιστορία του μέλλοντος" με οδηγίες χρήσεως για τους ακόμη ζωντανούς. Kαι γι’ αυτούς που δεν έχουν έρθει ακόμη...

Γεννιόμαστε κουβαλώντας το θάνατό μας. Tίποτε μακάβριο σ’ αυτό. Mεγαλώνει μαζί μας σιωπηλός, σαν άγγελος προστάτης, και μόλις ενηλικιωθούμε αρχίζει το έργο του μεθοδικά. Εργάζεται άοκνα στους πνεύμονες, στα οστά, στις αρτηρίες, φτιάχνοντας τη φωλιά του σαν χελιδόνι μιας ανάποδης άνοιξης. Τα σπλάχνα μας σιγά σιγά γίνονται το σπίτι του. Eκεί κλωσσάει τ’ αυγά του με αγάπη και περιμένει την εκκόλαψη. Tο πουλί-θάνατος γεννιέται πάντα πρόωρα, όπως κι εμείς άλλωστε, κι έρχεται ανεπιθύμητο. Όσο κι αν το ξορκίζουν οι άνθρωποι γράφοντας παραμύθια ή φτιάχνοντας τις εικόνες του... Γεννιόμαστε, λοιπόν, με το θάνατό μας και πεθαίνουμε μέσα στη λάμψη της αναγέννησής του. Σαν να τιμωρούμε έτσι τους θεούς για την αθανασία που μας στέρησαν. Σαν να ευχαριστούμε το θάνατο που, μηδενίζοντάς μας και ταξιδεύοντάς μας πάλι στο άπειρο, στο τίποτε, δίνει τετελεσμένο νόημα στην ως τώρα ζωή μας.


Μερικά από τα κείμενα της συλλογής έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς, σε μια πρώτη εκδοχή, στα περιοδικά Δέντρο, Poetix, Μανδραγόρας, στον κατάλογο "Ο χρόνος, οι άνθρωποι, οι ιστορίες τους" (Μουσείο Μπενάκη, 2010) και στο βιβλίο "Ίμερος ή Η εκδίκηση της Σελήνης" (Μίλητος, 2012). Επίσης, αρκετά έχουν δημοσιευθεί στην ιστοσελίδα manosstefanidis.blogspot.com.

Τα κείμενα που αναφέρονται σε γάτους και σκύλους έχουν μεταφερθεί στο θέατρο του Neuchatel από το θίασο Avant-Scene Opera σε μετάφραση της Veronique Maire.