Οι δύο ευγενείς από τη Βερόνα

Η πρώτη αναφορά στους «Δύο Ευγενείς από τη Βερόνα», γίνεται από τον Φράνσις Μερς το 1598, και το έργο πρωτοεμφανίζεται τυπωμένο στο folio του 1623.
Περισσότερα στοιχεία για το πότε πρωτοπαρουσιάστηκαν οι «Δύο Ευγενείς» δεν υπάρχουν. Και αυτή η έλλειψη στοιχείων σε συνδυασμό με το γεγονός ότι το έργο παρουσιάζει κάποια προβλήματα στη δομή του, διχάζει τους Σαιξπηρικούς μελετητές, ιδίως ως προς τη χρονική περίοδο της γραφής του. Άλλοι το θεωρούν πρωτόλειο και το τοποθετούν γύρω στο 1588-89, ενώ άλλοι, χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα την αρτιότητα των μονολόγων και των λυρικών κομματιών του κειμένου, υποστηρίζουν ότι πρέπει να γράφτηκε μετά το 1593.
Η πρώτη γνωστή παρουσίαση του έργου, πάντως, είναι το 1762 στο θέατρο του Ντρούρυ Λέιν, όπου και παίχτηκε με αρκετές αλλαγές από το πρωτότυπο.
«Οι Δύο Ευγενείς από τη Βερόνα» -ο Πρωτέας και ο Βαλεντίνος- είναι δυο αχώριστοι φίλοι, που η φιλία τους δοκιμάζεται σκληρά όταν ο Πρωτέας ακολουθώντας τον Βαλεντίνο στην αυλή του Δούκα στο Μιλάνο, ερωτεύεται την αγαπημένη του Βαλεντίνου Σίλβια, και προσπαθεί με κάθε τρόπο να τους χωρίσει και να την αποκτήσει. Στο μεταξύ φτάνει στο Μιλάνο ντυμένη αγόρι, και η Τζούλια, η αγαπημένη του Πρωτέα για να τον αναζητήσει, περιπλέκοντας ακόμη περισσότερο τις καταστάσεις, τις οποίες διανθίζουν πρόσωπα όπως ο πονηρός Δούκας, ο πλούσιος Θούριος που διεκδικεί το χέρι της Σίλβιας, η χαριτωμένη Λουσέτα, ο ιπποτικός κύριος Ήγκλαμουρ. Και βέβαια οι δυο υπηρέτες, ο έξυπνος Σπηντ και ο παραπονιάρης Λανς, που μαζί με τον σκύλο του τον Κραμπ φτιάχνουν ένα δίδυμο χωρίς προηγούμενο αλλά και χωρίς επόμενο στο παγκόσμιο ρεπερτόριο