Ιστορίες μιας ελάχιστης εποχής

Δεν πάθαμε τίποτα στο ταξίδι, δεν κόπηκε κανενός ο λαιμός στη διαδρομή. Το κεφάλι του πιλότου που είδα να πέφτει ακουμπισμένη στο γεφυράκι του ρυακιού, ήταν λέξεις, όπως και το "μπλουμ" που άκουσα να κάνει βουτώντας μες στο νερό. Το ίδιο κι ο κάτοχός του και το από λέξεις φτιαγμένο ελικόπτερο, που λίγη ώρα πριν οδηγούσε με χέρια από λέξεις της φαντασίας μου. Φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη χωρίς την παραμικρή αμυχή, μπαφιασμένοι στο τέλος όλοι απ' τον Νταλάρα και οι περισσότεροι απ' τους επιβάτες κατευθυνθήκαμε σε ταξί ή αστικά που θα μας άδειαζαν στ' άδεια μας σπίτια. Όπως και μένα που βρήκα, επιτέλους, το μυστικό των παραποιημένων μου λέξεων, απληστία και ψέμα, και τους το είπα ξεκάθαρα στο περιοδικό όπου γράφω τα παραπάνω.