Με το ίδιο όνομα

Το πέτρινο σπίτι χτισμένο σε πλαγιά. Μπροστά του ένας πορτοκαλεώνας, από την πίσω την αυλή ξεχώριζε το δάσος με τις Φιλύρες. Εκεί ο παππούς έφτιαχνε τις ιστορίες του. Εκεί ξέσπασε και η φωτιά που όλα τα έκαψε. Αλλά ο παππούς ήξερε να κάνει τα όνειρά του αλήθεια… Μου έμαθε και μένα, τον εγγονό του, τον τρόπο. Κι εγώ τον δωρίζω σε σένα. Με τον παππού έχω το ίδιο όνομα. Με σένα τα ίδια όνειρα… Υποθέτω.    Το πρωτάκουσα Φλεβάρη μήνα, ξημερώματα. Με ξύπνησε σαν μια γλυκιά υπόσχεση για την καινούργια μέρα. Σιγά σιγά μου χάρισε τα μυστικά της ζωής του. Απλά μυστικά και μεγάλα, σπουδαία. Τυλιγμένα με τ` ωραίο κελάηδημα που στολίζει την άνοιξη της πόλης πιο πολύ κι από λουλούδι. Κυλούν τα χρόνια. Και το κοτσύφι πάντα εκεί, πίσω από το παλιό ξύλινο παντζούρι. Αυτό λαλεί κι εγώ σωπαίνω. Έτσι μιλάμε.